Η Ferrari δεν παρουσίασε απλώς ένα μονοθέσιο στο Μπαχρέιν, αλλά μια αεροδυναμική δήλωση πολέμου που ανάγκασε το paddock να υποκλιθεί στη δημιουργικότητα του Μαρανέλο. Για τους tifosi όμως, η θέα της SF-26 να «πετάει» χάρη στη ριζοσπαστική πίσω πτέρυγα και του Λιούις Χάμιλτον να εκκινεί με την ακρίβεια ελβετικού ρολογιού, δεν φέρνει μόνο ανακούφιση, αλλά και εκείνο το γνώριμο σφίξιμο στο στομάχι.

Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες «ξηρασίας», ο οπαδός της Ferrari έχει αναπτύξει έναν αμυντικό μηχανισμό: την άρνηση να πιστέψει στα μάτια του, ακόμη και όταν η τεχνική ανωτερότητα είναι αδιαμφισβήτητη. Η νοοτροπία των tifosi μοιάζει πλέον με εκείνη του φιλάθλου που βλέπει την ομάδα του στο ποδόσφαιρο να κερδίζει με 3-0 στο 80 και, αντί να πανηγυρίζει, τρέμει στην ιδέα ότι προλαβαίνει ακόμα και να χάσει. Είναι ένας ρομαντισμός πληγωμένος, που ψάχνει απεγνωσμένα τη λύτρωση, αλλά φοβάται πως η φετινή απογείωση μπορεί να αποδειχθεί άλλη μια οφθαλμαπάτη.

Αυτή η συναισθηματική ευθραυστότητα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον κυνικό εγωισμό των οπαδών της Mercedes. Εμπνεόμενοι από το δυναμικό, σχεδόν αλαζονικό προφίλ του Τότο Βολφ, οι «Silver Arrows» fans δεν αναζητούν την ελπίδα, αλλά την επιβολή. Έχοντας γαλουχηθεί στην απόλυτη κυριαρχία της περιόδου 2014-2021, αδυνατούν να αποδεχτούν οτιδήποτε λιγότερο από την ολοκληρωτική κατοχή της κορυφής. Για αυτούς, τα τωρινά «παραπατήματα» της W17 στις εκκινήσεις είναι μια ανεπίτρεπτη ρωγμή στο status quo που θεωρούν δικαιωματικά δικό τους.

Στον αντίποδα, το κοινό της Red Bull λειτουργεί με τη φιλοσοφία της προσωπολατρίας του «ήρωα». Μαθημένοι να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο αστείρευτο ταλέντο οδηγών-φαινομένων, όπως ο Σεμπάστιαν Φέτελ και ο Μαξ Φερστάπεν, οι οπαδοί των «ταύρων» πιστεύουν τυφλά ότι ο «Μεσσίας» τους θα βρει τον τρόπο να ξεπεράσει κάθε τεχνικό μειονέκτημα, όπως ακριβώς συνέβη πέρυσι με τον Ολλανδό και την RB21. Για αυτούς, η Formula 1 δεν είναι ένας πόλεμος εργαστηρίων, αλλά μια προσωπική αρένα όπου ο οδηγός-ίνδαλμα νικά τη φυσική και τους κανονισμούς.

Στο τέλος της ημέρας, το Μπαχρέιν άφησε τη Ferrari να οδηγεί την κούρσα της καινοτομίας, αλλά τους οπαδούς της να παλεύουν και πάλι με τους δαίμονές τους. Ενώ οι της Mercedes θεωρούν μονόδρομο την επιστροφή στην κορυφή και οι της Red Bull περιμένουν το επόμενο θαύμα του Φερστάπεν, οι tifosi απλώς φοβούνται ότι θα προδωθούν ακόμα μια φορά είτε από το μονοθέσιο, είτε από τις αποφάσεις του κόκκινου pit wall. Στο Μαρανέλο γνωρίζουν καλά ότι η αεροδυναμική ιδιοφυΐα της SF-26 είναι μόνο ένα μέρος της εξίσωσης για την κορυφή. Χωρίς την απόλυτη επιχειρησιακή ευστοχία, την αξιοπιστία του κινητήρα και τον ανταγωνιστικό ρυθμό αγώνα, η ριζοσπαστική πίσω πτέρυγα κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία ως ένα ακόμα όμορφο έκθεμα στο μουσείο των χαμένων ευκαιριών της Ferrari.