Η πρώτη νίκη του Λιούις Χάμιλτον με τη Ferrari στη Βαρκελώνη αποδόθηκε κυρίως στο μεγάλο πακέτο αναβαθμίσεων που έφερε η Scuderia στην Ισπανία. Ωστόσο, πίσω από την επιτυχία κρυβόταν και μια λιγότερο προβεβλημένη τεχνική εξέλιξη, η οποία φαίνεται πως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαχείριση των ελαστικών σε έναν αγώνα όπου η φθορά αποτέλεσε τον σημαντικότερο παράγοντα.

Οι υψηλές θερμοκρασίες στη Βαρκελώνη μετέτρεψαν τη διαχείριση των ελαστικών σε βασικό στοιχείο της στρατηγικής. Με τη θερμοκρασία ασφάλτου να ξεπερνά τους 50 βαθμούς Κελσίου, οι ομάδες γνώριζαν ότι όποιος κατάφερνε να ελέγξει καλύτερα τη θερμική συμπεριφορά των ελαστικών θα αποκτούσε σημαντικό πλεονέκτημα.

Η Ferrari είχε ήδη δείξει από τις ελεύθερες δοκιμές ότι διέθετε εξαιρετικό ρυθμό στα μεγάλα stint. Πίσω από αυτή την εικόνα δεν βρισκόταν μόνο το νέο αεροδυναμικό πακέτο, αλλά και μια νέα σχεδίαση στις πίσω ζάντες που έκανε το ντεμπούτο της στο SF-26.

Δεν ήταν τυχαίο ότι τόσο ο Χάμιλτον όσο και ο Σαρλ Λεκλέρ εμφάνισαν από τους πρώτους γύρους του τριημέρου εξαιρετική συμπεριφορά στα ελαστικά. Σε μια πίστα που παραδοσιακά τιμωρεί την υπερθέρμανση, η Ferrari κατάφερε να διατηρεί σταθερό ρυθμό για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από αρκετούς ανταγωνιστές της.

Η μάχη της θερμότητας

Με τους κανονισμούς να επιτρέπουν ξανά μεγαλύτερη ελευθερία στον σχεδιασμό των ζαντών, οι ομάδες έχουν επιστρέψει σε έναν τεχνικό τομέα που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τη συμπεριφορά των ελαστικών.

Στην περίπτωση της Ferrari, η συνεργασία με την BBS Japan οδήγησε σε μια νέα σχεδίαση που έχει ως στόχο να περιορίζει τη μεταφορά θερμότητας από τα φρένα προς τα ελαστικά. Όσο λιγότερη θερμότητα φτάνει στο ελαστικό, τόσο πιο σταθερές παραμένουν οι πιέσεις και τόσο πιο εύκολα ελέγχεται η φθορά κατά τη διάρκεια ενός stint.

Για να επιτευχθεί αυτό, η Ferrari συνδύασε τις νέες ζάντες με ανασχεδιασμένα brake drums, δημιουργώντας ένα σύστημα που απομονώνει καλύτερα τη θερμική ενέργεια που παράγεται από τα φρένα.

Γιατί ήταν τόσο σημαντικό στη Βαρκελώνη

Σε αντίθεση με τον Καναδά, όπου οι χαμηλότερες θερμοκρασίες ευνοούσαν λύσεις που βοηθούν τα ελαστικά να ζεσταίνονται γρηγορότερα, η Ισπανία απαιτούσε ακριβώς το αντίθετο: έλεγχο της υπερθέρμανσης.

Η Ferrari φαίνεται πως βρήκε μια λύση που της επέτρεψε να ελέγξει αποτελεσματικότερα τη θερμοκρασία των πίσω ελαστικών στις ακραίες συνθήκες της Βαρκελώνης. Η καλύτερη διαχείριση της θερμότητας βοήθησε το SF-26 να διατηρήσει πιο σταθερή απόδοση στα ελαστικά του, επιτρέποντας στον Χάμιλτον να πιέζει για περισσότερους γύρους χωρίς την έντονη πτώση ρυθμού που αντιμετώπισαν αρκετοί αντίπαλοί του.

Φυσικά, οι νέες ζάντες από μόνες τους δεν χάρισαν τη νίκη στη Ferrari. Το αναβαθμισμένο αεροδυναμικό πακέτο, η στρατηγική τριών pit stop και η εξαιρετική εκτέλεση του Χάμιλτον έπαιξαν εξίσου σημαντικό ρόλο. Ωστόσο, η Βαρκελώνη έδειξε πως η Scuderia αρχίζει να κερδίζει έδαφος και σε έναν τομέα όπου παραδοσιακά υστερούσε: τη λεπτομερή διαχείριση των ελαστικών.