Η πίεση προς τη Ferrari να στηρίξει ξεκάθαρα τον Λιούις Χάμιλτον αυξάνεται όσο η διαφορά από την κορυφή μεγαλώνει, όμως μία τέτοια απόφαση δεν θα εξαφάνιζε το πρόβλημα που αποκάλυψε ξανά η Μόντσα. Η Scuderia δεν χρειάζεται απαραίτητα έναν Νο1 και έναν Νο2 οδηγό, αλλά ένα σαφές πλαίσιο που θα της επιτρέπει να διαχειρίζεται δύο πρωταγωνιστές χωρίς οι μεταξύ τους μάχες να κοστίζουν στην ομάδα.

Η εύκολη λύση μοιάζει προφανής. Ο Χάμιλτον βρίσκεται μπροστά από τον Σαρλ Λεκλέρ στη βαθμολογία και, όσο παραμένει στη διεκδίκηση του τίτλου, η Ferrari θα μπορούσε να συγκεντρώσει πάνω του όλες τις προσπάθειές της.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό αντιμετωπίζει το σύμπτωμα και όχι την αιτία.

Στη Μόντσα, οι δύο οδηγοί βρέθηκαν ξανά σε μάχη από τις πρώτες στροφές, με τον Χάμιλτον να χάνει θέσεις και αργότερα να επισημαίνει ότι στη Mercedes υπήρχαν γραπτοί κανόνες για ανάλογες καταστάσεις.

Αυτό ακριβώς είναι που λείπει περισσότερο από τη Ferrari.

Η Mercedes έδειξε τη διαφορά

Το καλύτερο παράδειγμα ήρθε στον ίδιο αγώνα.

Αντρέα Κίμι Αντονέλι και Τζορτζ Ράσελ αγωνίστηκαν σκληρά για τη νίκη, σε σημείο που ο Τότο Βολφ παραδέχθηκε ότι είχε το δάχτυλο έτοιμο για να παρέμβει. Τελικά δεν το έκανε, όμως μετά τον αγώνα ξεκαθάρισε ότι όσα συνέβησαν θα αποτελέσουν ένα ακόμη στοιχείο για τον τρόπο με τον οποίο η Mercedes θα επιτρέπει στους οδηγούς της να αγωνίζονται στο μέλλον.

Αυτή είναι μία σημαντική διαφορά.

Η Mercedes δεν χρειάστηκε να χαρακτηρίσει τον Αντονέλι Νο1 για να ελέγξει τη μάχη. Άφησε δύο οδηγούς με ελευθερία να αγωνιστούν, αλλά είχε ταυτόχρονα ένα σημείο στο οποίο ήταν έτοιμη να παρέμβει εάν κινδύνευε το αποτέλεσμα.

Στη Ferrari, το όριο παραμένει πολύ λιγότερο ξεκάθαρο.

Το Νο1 είναι η εύκολη λύση

Η επιλογή του Χάμιλτον ως πρώτου οδηγού θα απλοποιούσε άμεσα αρκετές καταστάσεις. Δεν θα υπήρχε αμφιβολία για το ποιος έχει προτεραιότητα στη στρατηγική ή για το πώς πρέπει να αντιδράσει ο Λεκλέρ όταν οι δύο Ferrari συναντηθούν στην πίστα.

Θα αποτελούσε όμως ταυτόχρονα παραδοχή αποτυχίας.

Η Ferrari επέλεξε συνειδητά να δημιουργήσει ένα δίδυμο δύο κορυφαίων οδηγών. Αν ο μοναδικός τρόπος για να λειτουργήσει αυτό το δίδυμο είναι να περιοριστεί αγωνιστικά ο ένας από τους δύο, τότε το πραγματικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στους οδηγούς αλλά στον τρόπο με τον οποίο τους διαχειρίζεται η ομάδα.

Και αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή η βαθμολογική κατάσταση δεν επιτρέπει εύκολες αποφάσεις. Οι 76 βαθμοί που χωρίζουν τον Χάμιλτον από τον Αντονέλι κάνουν την προσπάθεια για τον τίτλο ολοένα δυσκολότερη, ενώ δεν υπάρχει εγγύηση ότι η θυσία των αγωνιστικών φιλοδοξιών του Λεκλέρ θα ήταν αρκετή για να ανατρέψει την κατάσταση.

Η Ferrari πρέπει πρώτα να λύσει το δικό της πρόβλημα

Το ζητούμενο επομένως δεν είναι να απαγορευτεί στους Χάμιλτον και Λεκλέρ να αγωνίζονται.

Είναι να γνωρίζουν πριν από τον αγώνα μέχρι πού μπορούν να φτάσουν.

Πότε επιτρέπεται μία μεταξύ τους επίθεση; Πότε η ομάδα προστατεύει τη θέση στην πίστα; Πότε η βαθμολογία επιβάλλει αλλαγή θέσεων; Και ποιο είναι το σημείο στο οποίο ο Φρεντ Βασέρ παρεμβαίνει χωρίς να αφήνει την απόφαση να λαμβάνεται μέσα στην ένταση ενός Grand Prix;

Με δέκα αγώνες να απομένουν, μπορεί πράγματι να έρθει η στιγμή που η εξέλιξη του πρωταθλήματος θα αναγκάσει τη Ferrari να επιλέξει οδηγό. Αυτό όμως είναι διαφορετικό από το να χρησιμοποιηθεί σήμερα ο χαρακτηρισμός του Χάμιλτον ως Νο1 για να καλυφθεί η απουσία ξεκάθαρων κανόνων. Αν η Scuderia θέλει πραγματικά να λειτουργήσει ως ομάδα που διεκδικεί πρωταθλήματα, πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί Χάμιλτον και Λεκλέρ ως δύο ισότιμους πρωταγωνιστές. Η όποια απόφαση να δοθεί προτεραιότητα σε έναν από τους δύο θα πρέπει να προκύψει από την εξέλιξη του πρωταθλήματος και τις αγωνιστικές ανάγκες της Ferrari — όχι να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο για την απουσία ξεκάθαρων κανόνων μεταξύ τους.

Γιώργος Καλτσάς

Ο Γιώργος Καλτσάς καταγράφει όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις πίστες της Formula 1, παρακολουθώντας στενά τις τελευταίες εξελίξεις και το παρασκήνιο του paddock.