Η μεγάλη διαφορά του Τζορτζ Ράσελ στις κατατακτήριες δεν ήταν το μοναδικό στοιχείο που φανέρωσε το πλεονέκτημα της Mercedes στο Μπακού. Τα δεδομένα του speed trap έδειξαν ότι η W17 κατάφερε να συνδυάσει κορυφαία απόδοση στις στροφές με εξαιρετικά υψηλή τελική ταχύτητα, χωρίς τον συμβιβασμό που αντιμετώπισαν αρκετοί αντίπαλοί της.

Ο Εστεμπάν Οκόν κατέγραψε την υψηλότερη ταχύτητα στο τέλος της μεγάλης ευθείας, φτάνοντας τα 330,1 km/h με τη Haas. Μόλις 1,4 km/h πίσω του, όμως, βρέθηκε ο Ράσελ με 328,7 km/h.

Η συγκεκριμένη επίδοση αποκτά μεγαλύτερη σημασία σε συνδυασμό με όσα έκανε ο Βρετανός στον υπόλοιπο γύρο. Ο Ράσελ ήταν ταχύτερος και στα τρία sectors, παίρνοντας την pole με διαφορά 0,837 δευτερολέπτων από τον Σαρλ Λεκλέρ.

Αυτό δείχνει ότι η Mercedes δεν χρειάστηκε να επιλέξει ένα ακραίο στήσιμο χαμηλής αντίστασης για τη μεγάλη ευθεία του Μπακού. Η W17 διατήρησε πολύ υψηλή τελική ταχύτητα, έχοντας παράλληλα την απόδοση που απαιτεί το πιο αργό και τεχνικό κομμάτι της διαδρομής.

Η σύγκριση με τη Red Bull είναι χαρακτηριστική. Ο Μαξ Φερστάπεν έφτασε μόλις τα 321,6 km/h, επίδοση που τον έφερε 15ο στο speed trap, καθώς οι αεροδυναμικές επιλογές της RB22 δεν της επέτρεψαν να κινηθεί στα επίπεδα της Mercedes στην ευθεία.

Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η διαφορά για την Aston Martin, με τον Λανς Στρολ να καταγράφει 301,7 km/h, σχεδόν 30 km/h χαμηλότερα από την κορυφαία επίδοση.

Το speed trap επομένως δεν εξηγεί μόνο ποιος είχε τη μεγαλύτερη τελική ταχύτητα. Στην περίπτωση της Mercedes αποκάλυψε κυρίως την ισορροπία της W17, καθώς ο Ράσελ βρέθηκε μόλις 1,4 km/h από την κορυφή στην ευθεία ενώ ταυτόχρονα ήταν πρώτος και στα τρία sectors. Αυτή η δυνατότητα να παράγει χρόνο σε ολόκληρο τον γύρο ήταν το στοιχείο που έκανε τη διαφορά της στα προκριματικά του Μπακού τόσο μεγάλη.

Γιώργος Καλτσάς

Ο Γιώργος Καλτσάς καταγράφει όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις πίστες της Formula 1, παρακολουθώντας στενά τις τελευταίες εξελίξεις και το παρασκήνιο του paddock.