TOP

Νέα συζήτηση για Χάμιλτον: «Υπονομεύει λίγο την εξουσία του Βασέρ στη Ferrari;»

Στο επίκεντρο βρίσκεται ξανά η εσωτερική δομή της Ferrari, με τη σχέση του Λιούις Χάμιλτον με τον πρόεδρο της ομάδας, Τζον Έλκαν, να προκαλεί ερωτήματα για τον ρόλο του Φρεντ Βασέρ. Ο Ντέιβιντ Κροφτ αναρωτήθηκε κατά πόσο οι δημόσιες τοποθετήσεις του Βρετανού μπορούν να αποδυναμώνουν έμμεσα την εξουσία του team principal στο Μαρανέλο.

Η πίεση γύρω από τον Βασέρ έχει αυξηθεί όσο η Ferrari χάνει έδαφος απέναντι στους αντιπάλους της, παρότι η ομάδα έχει ήδη εκφράσει δημόσια τη στήριξή της προς τον Γάλλο.

Όταν ο Χάμιλτον ρωτήθηκε αν θεωρεί τον Βασέρ τον κατάλληλο άνθρωπο για να ηγηθεί της Scuderia, απάντησε απλώς «Ναι». Στη συνέχεια, όμως, μίλησε με θερμά λόγια για τη σχέση του με τον Έλκαν, κάτι που ο Κροφτ θεωρεί ότι εγείρει ένα ευρύτερο ερώτημα για το ποιος έχει τελικά τον τελευταίο λόγο στο Μαρανέλο.

“Ποιος είναι υπεύθυνος στη Ferrari; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί πριν παρθούν αποφάσεις για το μέλλον”, τόνισε ο Κροφτ μιλώντας στο Sky Sports F1 Show.

Ο Βρετανός σχολιαστής ξεκαθάρισε ότι δεν κατηγορεί τον Χάμιλτον, ωστόσο στάθηκε στη στενή σχέση που έχει περιγράψει ο επτάκις παγκόσμιος πρωταθλητής με τον πρόεδρο της Ferrari.

“Δεν ασκώ κριτική στον Λιούις, αλλά όταν λέει «Έχω εξαιρετική σχέση με τον Τζον Έλκαν, είμαστε πολύ κοντά», μήπως αυτό υπονομεύει λίγο και την εξουσία του Φρεντ;”, αναρωτήθηκε.

“Αν ο Τζον Έλκαν έχει τόσο ενεργό ρόλο, όπως πιστεύω ότι έχει, τότε πώς περιμένεις από τον team principal να ασκήσει πραγματική εξουσία;”, σχολίασε.

Για τον Κροφτ, το ζήτημα ξεπερνά τον Χάμιλτον και αφορά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί διαχρονικά η Ferrari. Υποστήριξε ότι στη Red Bull ο Κρίστιαν Χόρνερ είχε πολύ μεγαλύτερη αυτονομία, καθώς συνδύαζε ουσιαστικά διοικητική και αγωνιστική εξουσία.

Η Ferrari έχει ξεκαθαρίσει δημόσια ότι ο Βασέρ παραμένει επικεφαλής της ομάδας, κλείνοντας παράλληλα την πόρτα στο ενδεχόμενο αντικατάστασής του από τον Κρίστιαν Χόρνερ. Η συζήτηση που ανοίγει ο Κροφτ αφορά πλέον τα πραγματικά όρια της εξουσίας του Γάλλου και τον βαθμό στον οποίο οι σημαντικές αποφάσεις στο Μαρανέλο περνούν από τον Τζον Έλκαν.