Η συζήτηση για μία πιθανή μελλοντική παρουσία του Κρίστιαν Χόρνερ στη Ferrari κινδυνεύει να επικεντρωθεί στο λάθος σημείο. Το ουσιαστικό ερώτημα για το Μαρανέλο δεν είναι ποιος θα βρίσκεται στην κορυφή της ομάδας, αλλά αν ο άνθρωπος αυτός θα έχει τον χρόνο, την εξουσία και την οργανωτική ελευθερία για να αλλάξει πραγματικά τη Scuderia.

Ο Χόρνερ έχει ήδη χαρακτηρίσει τη Ferrari «όνειρο», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει συμφωνία ή ότι επίκειται αλλαγή στην ηγεσία της. Ο Φρεντ Βασέρ παραμένει επικεφαλής και έχει λάβει δημόσια στήριξη από τη διοίκηση.

Η συζήτηση, όμως, αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν αποσυνδεθεί από τα πρόσωπα.

Από το 2014 η Ferrari έχει αλλάξει επανειλημμένα επικεφαλής. Μάρκο Ματιάτσι, Μαουρίτσιο Αριβαμπένε και Ματία Μπινότο προηγήθηκαν του Βασέρ, χωρίς καμία αλλαγή να επαναφέρει τη σταθερή κυριαρχία που αναζητά το Μαρανέλο.

Αυτό ακριβώς αποτελεί και τον πυρήνα της τοποθέτησης του δημοσιογράφου, Μαρκ Χιουζ. Ακόμη και ένας άνθρωπος με το βιογραφικό του Χόρνερ δεν θα αποτελούσε από μόνος του λύση, εάν λειτουργούσε μέσα στις ίδιες συνθήκες.

Το παράδειγμα της εποχής Σουμάχερ

Η τελευταία πραγματικά κυρίαρχη Ferrari δεν χτίστηκε απλώς γύρω από έναν εξαιρετικό οδηγό ή έναν ισχυρό επικεφαλής. Ζαν Τοντ, Ρος Μπρον, Ρόρι Μπερν και Μίκαελ Σουμάχερ αποτέλεσαν τον βασικό κορμό μιας δομής που είχε χρόνο να ωριμάσει και, κυρίως, την απαραίτητη αυτονομία.

Ο Σουμάχερ χρειάστηκε πέντε σεζόν στη Ferrari πριν κατακτήσει το πρώτο του πρωτάθλημα με τα κόκκινα. Αυτό που ακολούθησε ήταν πέντε συνεχόμενοι τίτλοι οδηγών από το 2000 έως το 2004 και έξι διαδοχικά πρωταθλήματα κατασκευαστών από το 1999.

Ο Χιουζ θεωρεί ότι αντίστοιχη εξουσία θα χρειαζόταν και ο Χόρνερ για να έχει πραγματικές πιθανότητες επιτυχίας.

“Ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσει θα ήταν να του δοθεί το επίπεδο ελέγχου που είχαν ο Ζαν Τοντ και ο Ρος Μπρον από τον Λούκα ντι Μοντετζέμολο”, υποστηρίζει στην τελευταία του στήλη για το περιοδικό MotorSport.

Η λογική είναι απλή. Πολυετές συμβόλαιο, εξασφαλισμένος προϋπολογισμός και πλήρης ελευθερία στη στελέχωση και στη διαμόρφωση της αγωνιστικής δομής, χωρίς συνεχή παρέμβαση από την εταιρική διοίκηση.

Το ίδιο ερώτημα αφορά και τον Βασέρ

Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο σημείο. Το ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά έναν υποθετικό ερχομό του Χόρνερ. Αφορά και τον σημερινό επικεφαλής.

Πριν αξιολογηθεί εάν ο Βασέρ είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να οδηγήσει τη Ferrari ξανά στην κορυφή, πρέπει να είναι ξεκάθαρο πόση πραγματική ελευθερία διαθέτει για να διαμορφώσει την ομάδα που θέλει. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η διοίκηση περιορίζει τις αρμοδιότητές του, επομένως αυτό δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως δεδομένο.

Το ιστορικό της Ferrari, ωστόσο, δείχνει ότι η συνεχής αναζήτηση του επόμενου επικεφαλής δεν έχει από μόνη της λύσει το αγωνιστικό ζήτημα.

Γι’ αυτό και μία πιθανή αντικατάσταση του Βασέρ από τον Χόρνερ δεν θα αποτελούσε αυτομάτως επανεκκίνηση. Αν η Ferrari θέλει να αναζητήσει το μοντέλο που την οδήγησε στην τελευταία μεγάλη περίοδο κυριαρχίας της, το κρίσιμο βήμα δεν είναι απλώς να βρει το επόμενο μεγάλο όνομα, αλλά να δημιουργήσει μία δομή στην οποία ο επικεφαλής θα έχει πραγματική εξουσία και αρκετό χρόνο για να κριθεί από τα αποτελέσματά του.

Γιώργος Καλτσάς

Ο Γιώργος Καλτσάς καταγράφει όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις πίστες της Formula 1, παρακολουθώντας στενά τις τελευταίες εξελίξεις και το παρασκήνιο του paddock.