TOP

Το στοιχείο στον ρυθμό αγώνα που εξηγεί τη διαφορά Ferrari και McLaren στη Μαλαισία

Μια ενδιαφέρουσα εικόνα για την πραγματική δυναμική της Ferrari στη Μαλαισία δίνουν τα δεδομένα του race pace, επιβεβαιώνοντας ότι η τρίτη θέση του Λιούις Χάμιλτον δεν προέκυψε μόνο από τις συνθήκες του αγώνα. Η SF-26 βρήκε σε συγκεκριμένο κομμάτι του Grand Prix ένα ιδιαίτερα ισχυρό παράθυρο απόδοσης απέναντι στη McLaren, προτού οι διαφορές περιοριστούν αισθητά στα τελευταία stint.

Στο Jolyon Palmer’s Analysis του F1 TV παρουσιάστηκε γράφημα που συγκρίνει τον ρυθμό αγώνα των Λιούις Χάμιλτον και Σαρλ Λεκλέρ με τον αντίστοιχο των Λάντο Νόρις και Όσκαρ Πιάστρι, με τους χρόνους διορθωμένους ως προς το φορτίο καυσίμου. Με αυτόν τον τρόπο περιορίζεται η επίδραση από τη σταδιακή ελάφρυνση των μονοθεσίων και αποτυπώνεται καθαρότερα η πραγματική εξέλιξη του ρυθμού τους μέσα στον αγώνα.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η καμπύλη του Χάμιλτον στο πρώτο μεγάλο συγκρίσιμο stint. Ο Βρετανός κινείται σταθερά σε χαμηλότερους διορθωμένους χρόνους από τις δύο McLaren, με το πλεονέκτημα να διατηρείται για αρκετούς γύρους και όχι μόνο σε μεμονωμένες προσπάθειες.

Η εικόνα του Λεκλέρ είναι διαφορετική, με τον Μονεγάσκο να κινείται πιο κοντά στις McLaren στο ίδιο κομμάτι του αγώνα. Αυτό κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την απόδοση του Χάμιλτον και δείχνει ότι η ταχύτητα που επέτρεψε στη Ferrari να επιστρέψει μέχρι το βάθρο είχε πραγματική βάση στο race pace.

Η εικόνα αλλάζει μετά τα pit stop

Το δεύτερο μέρος του γραφήματος είναι εξίσου σημαντικό. Μετά τον επόμενο κύκλο pit stop, οι διαφορές μειώνονται αισθητά και προς το τέλος οι τέσσερις οδηγοί συγκλίνουν σε πολύ πιο κοντινούς διορθωμένους χρόνους.

Αυτό δεν επιτρέπει να αποδοθεί αυτομάτως το προηγούμενο πλεονέκτημα σε καλύτερο degradation της SF-26. Οι διαφορετικές γόμες, η ηλικία των ελαστικών, η κίνηση και η στρατηγική επηρεάζουν κάθε stint, επομένως το γράφημα αποτυπώνει κυρίως τη μεταβολή της σχετικής απόδοσης Ferrari και McLaren μέσα στον αγώνα.

Η συνολική εικόνα συμφωνεί πάντως με όσα έδειξε η SF-26 στο Σεπάνγκ. Η Ferrari ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστική στις στροφές, παρά το μειονέκτημα τελικής ταχύτητας στις ευθείες, ενώ ο Αντρέα Στέλλα αναγνώρισε μετά το Grand Prix ότι η Scuderia ήταν «πολύ, πολύ δυνατή», χαρακτηρίζοντάς την ένα από τα καλύτερα μονοθέσια του αγώνα.

Το σημαντικότερο στοιχείο από τη Μαλαισία δεν είναι ότι η Ferrari ήταν απλώς ταχύτερη από τη McLaren, αλλά ότι η SF-26 –και ιδιαίτερα ο Χάμιλτον– είχε ένα μεγάλο κομμάτι του αγώνα στο οποίο μπορούσε να κινηθεί σε σαφώς ισχυρότερο ρυθμό. Η σύγκλιση στα τελευταία stint δείχνει παράλληλα ότι το πλεονέκτημα δεν ήταν απόλυτο, αφήνοντας τη Σιγκαπούρη ως το επόμενο κρίσιμο τεστ για το αν η απόδοση του Sepang μπορεί να μεταφερθεί σε μια πίστα με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά.