Μια σημαντική διαφορά στην απόδοση της Ferrari μεταξύ βρεγμένης και στεγνής πίστας αποκαλύπτει η ανάλυση των χρόνων γύρου από το Grand Prix Βραζιλίας. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Σαρλ Λεκλέρ δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα με τα ενδιάμεσα ελαστικά, την ώρα που ο Μαξ Φερστάπεν διατηρούσε ρυθμό κοντά σε εκείνον του νικητή Λάντο Νόρις, παρά την ανάκαμψή του μέσα από την κίνηση.

Σύμφωνα με την τηλεμετρία, ο Νόρις σημείωσε τον καλύτερο μέσο χρόνο γύρου στο Ιντερλάγκος, με 79,166 δευτερόλεπτα. Ο Φερστάπεν ακολούθησε με 79,348 δευτερόλεπτα, μόλις 0,182 δευτερόλεπτα πιο αργός ανά γύρο.

Η διαφορά αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν ληφθεί υπόψη ότι ο οδηγός της Red Bull ξεκίνησε από την 21η θέση και χρειάστηκε να πραγματοποιήσει συνεχείς προσπεράσεις για να φτάσει δεύτερος.

Ο Φερστάπεν αποκάλυψε μάλιστα μετά τον αγώνα ότι αντιμετώπισε ασυνήθιστη υπερστροφή και προβλήματα ισορροπίας, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο ζημιάς στην RB22.

Ο Ίσακ Χατζάρ βρέθηκε μόλις 0,121 δευτερόλεπτα ανά γύρο πίσω από τον Φερστάπεν, επιβεβαιώνοντας ότι η Red Bull διέθετε ανταγωνιστικό ρυθμό στις μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Ωστόσο, οι συνολικοί μέσοι χρόνοι δεν αποτελούν απόλυτη μέτρηση της ταχύτητας των μονοθεσίων. Περιλαμβάνουν γύρους με διαφορετικές γόμες, μεταβαλλόμενη πρόσφυση και διαφορετικά επίπεδα κίνησης, ενώ επηρεάζονται και από τη στρατηγική κάθε οδηγού.

Η μεγάλη αδυναμία της Ferrari με τα ενδιάμεσα

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο δεν είναι τόσο η συνολική κατάταξη των μέσων χρόνων, όσο η σύγκριση των διαφορετικών φάσεων του αγώνα.

Στο διάγραμμα της εξέλιξης του ρυθμού, οι χρόνοι όλων των οδηγών βελτιώνονται αισθητά καθώς η πίστα στεγνώνει. Όμως, στα πρώτα στάδια με τα ενδιάμεσα ελαστικά, ο Λεκλέρ βρίσκεται ανάμεσα στους πιο αργούς οδηγούς.

Τα δεδομένα δείχνουν ότι ο Μονεγάσκος δεν ήταν ταχύτερος από τους Λίαμ Λόσον, Νίκο Χούλκενμπεργκ και Άρβιντ Λίντμπλαντ, ενώ ακόμη και ο Φερνάντο Αλόνσο παρουσίαζε παρόμοιο ρυθμό.

Αντίθετα, με τα μαλακά slick ελαστικά ο οδηγός της Ferrari παρουσίασε σημαντικά βελτιωμένη απόδοση, κάτι που αναγνώρισε και ο Φρεντ Βασέρ.

Γιατί η εικόνα του Χάμιλτον ήταν διαφορετική

Ο Χάμιλτον κατέγραψε μέσο χρόνο 79,747 δευτερολέπτων, περίπου 0,628 δευτερόλεπτα ταχύτερο από εκείνον του Λεκλέρ.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είχε αντίστοιχα μεγαλύτερη καθαρή ταχύτητα. Οι δύο οδηγοί ακολούθησαν διαφορετικές στρατηγικές, με τον Χάμιλτον να πραγματοποιεί τρία pit stop και τον Λεκλέρ δύο, ενώ οι συνθήκες μεταβάλλονταν συνεχώς.

Παρ’ όλα αυτά, η διαφορά υπογραμμίζει πόσο διαφορετικά μπορούσε να συμπεριφερθεί η ίδια SF-26 ανάλογα με τη φάση του αγώνα και τη λειτουργία των ελαστικών.

Ο Χάμιλτον εκμεταλλεύτηκε την πρόσφυση στην εκκίνηση για να κερδίσει πολλές θέσεις, αλλά στη συνέχεια αντιμετώπισε έντονη υπερστροφή και πτώση απόδοσης.

Το συμπέρασμα ενόψει Λας Βέγκας

Η Ferrari δεν στερήθηκε εντελώς την ταχύτητα στη Βραζιλία. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσε να την αξιοποιήσει σταθερά, ιδιαίτερα όταν η πίστα ήταν βρεγμένη και τα ελαστικά δυσκολεύονταν να φτάσουν στο κατάλληλο θερμοκρασιακό παράθυρο.

Οι χρόνοι του Λεκλέρ με τα slick δείχνουν ότι η SF-26 είχε δυνατότητες που δεν αποτυπώθηκαν στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά η μεγάλη απώλεια ρυθμού στους πρώτους γύρους περιόρισε σημαντικά τις επιλογές του.

Το επόμενο Grand Prix στο Λας Βέγκας θα προσφέρει μια διαφορετική δοκιμασία. Οι χαμηλές θερμοκρασίες αναμένεται να επαναφέρουν στο προσκήνιο τη διαχείριση της θερμοκρασίας των ελαστικών, έστω και χωρίς τις ίδιες συνθήκες βροχής που δυσκόλεψαν τη Ferrari στο Ιντερλάγκος.

Γιώργος Καλτσάς

Ο Γιώργος Καλτσάς καταγράφει όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις πίστες της Formula 1, παρακολουθώντας στενά τις τελευταίες εξελίξεις και το παρασκήνιο του paddock.