Η πίεση γύρω από τον Φρεντ Βασέρ επέστρεψε μετά τη Μόντσα, όμως μία ακόμη αλλαγή στην κορυφή δύσκολα αρκεί για να λύσει όσα κρατούν τη Ferrari μακριά από τους τίτλους. Το μεγαλύτερο ερώτημα αφορά πλέον τον τρόπο με τον οποίο διοικείται η Scuderia και το αν υπάρχει μία ξεκάθαρη αλυσίδα αποφάσεων από την κορυφή μέχρι το pit wall.

Η Μόντσα συμπύκνωσε πολλά από τα προβλήματα της Ferrari. Η SF-26 δεν είχε την ταχύτητα της Mercedes, ο Σαρλ Λεκλέρ εγκατέλειψε, ο Λιούις Χάμιλτον περιορίστηκε στην έκτη θέση και η μεταξύ τους μάχη δημιούργησε ένα ακόμη ζήτημα που η ομάδα χρειάστηκε να διαχειριστεί εκ των υστέρων.

Το εύκολο συμπέρασμα είναι ότι για όλα αυτά ευθύνεται ο Βασέρ. Και αναπόφευκτα, όταν τα αποτελέσματα δεν έρχονται, η θέση του επικεφαλής της Ferrari γίνεται η πρώτη που τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως μοιάζει βαθύτερο.

Αυτό που είχε ο Τοντ και δεν έχει ο Βασέρ

Η τελευταία μεγάλη περίοδος κυριαρχίας της Ferrari δεν χτίστηκε γύρω από έναν άνθρωπο. Ο Ζαν Τοντ είχε τον πλήρη έλεγχο της αγωνιστικής ομάδας, όμως ο Λούκα ντι Μοντετζέμολο λειτουργούσε ως ισχυρός σύνδεσμος ανάμεσα στη Formula 1 και στην κορυφή της εταιρείας.

Αυτό έδινε στη Ferrari κάτι που σήμερα δεν είναι τόσο ευδιάκριτο: σαφή κατανομή εξουσίας και μία κοινή κατεύθυνση.

Ο Βασέρ καλείται αντίθετα να διοικήσει ίσως το πιο πολιτικά απαιτητικό περιβάλλον της Formula 1, έχοντας ταυτόχρονα να διαχειριστεί την τεχνική υστέρηση από τη Mercedes, την πίεση για τίτλους και δύο οδηγούς που δικαιολογημένα έχουν προσωπικές φιλοδοξίες.

Γι’ αυτό και η απλή αντικατάστασή του δεν εγγυάται τίποτα. Είτε το επόμενο όνομα είναι ο Κρίστιαν Χόρνερ, είτε ο Φλάβιο Μπριατόρε, είτε κάποιος άλλος, το ίδιο πρόβλημα θα επανεμφανιστεί εάν δεν αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο παίρνονται και επιβάλλονται οι αποφάσεις στο Μαρανέλο.

Η περίπτωση Μπριατόρε

Ο Μπριατόρε αποτελεί ενδιαφέρουσα περίπτωση ακριβώς επειδή αντιπροσωπεύει το αντίθετο μοντέλο από αυτό που βλέπουμε σήμερα στη Ferrari.

Δεν πρόκειται για τεχνικό εγκέφαλο. Το δυνατό του σημείο ήταν ανέκαθεν η δημιουργία δομών, η διαχείριση ισχυρών προσωπικοτήτων και κυρίως η προθυμία να πάρει αποφάσεις που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια ερμηνείας.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αποτελεί αυτομάτως τη λύση για τη Ferrari. Το ερώτημα είναι περισσότερο τι είδους ηγεσία χρειάζεται το Μαρανέλο, παρά ποιο όνομα πρέπει να βρίσκεται στην πόρτα του γραφείου του επικεφαλής.

Και το πρώτο πραγματικό τεστ αυτής της ηγεσίας βρίσκεται ήδη μέσα στο γκαράζ.

Χάμιλτον και Λεκλέρ είναι το τεστ του Βασέρ

Η Ferrari διαθέτει δύο οδηγούς που μπορούν να κερδίσουν Grand Prix και κανένας από τους δύο δεν έχει λόγο να αποδεχθεί εξαρχής δευτερεύοντα ρόλο.

Αυτό απαιτεί πολύ συγκεκριμένους κανόνες.

Το περιστατικό της Μόντσα είναι χαρακτηριστικό. Ο Χάμιλτον βρέθηκε στο χαλίκι μετά τη μάχη με τον Λεκλέρ και στη συνέχεια η Ferrari χρειάστηκε να επανεξετάσει το συμβάν, με τον Μονεγάσκο να παραδέχεται τελικά ότι ξεπέρασε το όριο στη δεύτερη στροφή.

Το πρόβλημα επομένως δεν είναι ότι δύο κορυφαίοι οδηγοί μάχονται. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ομάδα χρειάζεται ένα περιστατικό για να καθορίσει πού βρίσκεται το όριο.

Και εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη δοκιμασία για τον Βασέρ.

Η Ferrari ανανέωσε το συμβόλαιό του για να συνεχίσει ένα πρότζεκτ, όχι απλώς για να διαχειρίζεται τις συνέπειες κάθε δύσκολου Σαββατοκύριακου. Η Μαδρίτη και οι δέκα αγώνες που απομένουν θα δείξουν αν μπορεί να μετατρέψει αυτή την εξουσιοδότηση σε σαφείς αγωνιστικούς κανόνες, καλύτερη εκτέλεση και μία ενιαία κατεύθυνση για Χάμιλτον και Λεκλέρ. Αν αυτά εξακολουθήσουν να λείπουν, τότε το πραγματικό ερώτημα για τη Ferrari δεν θα είναι ποιος πρέπει να αντικαταστήσει τον Βασέρ, αλλά γιατί η ίδια δομή συνεχίζει να παράγει τα ίδια προβλήματα ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην κορυφή της.

Γιώργος Καλτσάς

Ο Γιώργος Καλτσάς καταγράφει όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις πίστες της Formula 1, παρακολουθώντας στενά τις τελευταίες εξελίξεις και το παρασκήνιο του paddock.