Για πολλούς, η αποπομπή του Κρίστιαν Χόρνερ τον Σεπτέμβριο του 2025 ήταν το γεγονός που σηματοδότησε την αρχή του τέλους για τη Red Bull, όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο βαθιά και σκοτεινή. Ουσιαστικά, όλα πήραν τον δρόμο τους πολύ νωρίτερα, με τον θάνατο του συνιδρυτή της ομάδας, Ντίτριχ Μάτεσιτς, τον Οκτώβριο του 2022.

Το κενό ισχύος και η μάχη των μετόχων

Η απώλεια του οραματιστή ηγέτη δημιούργησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό, πυροδοτώντας μια ανεξέλεγκτη μάχη εξουσίας ανάμεσα στην ταϊλανδέζικη ιδιοκτησία του 51% και την αυστριακή Red Bull GmbH για τον έλεγχο των μετοχών που πέρασαν στον γιο του, Μαρκ. Αυτό το εσωτερικό ρήγμα υπήρξε το «σημείο μηδέν» για την αποσύνθεση που ακολούθησε, με τα κορυφαία στελέχη να γίνονται έρμαια των στρατοπέδων που δημιουργήθηκαν.

Brain drain και Χόρνερ-gate

Το κύμα φυγής ξεκίνησε με τις αποχωρήσεις των Τζόναθαν Γουίτλι και Άντριαν Νιούι στα τέλη του ’24 και τις αρχές του ’25, αφήνοντας την ομάδα χωρίς την τεχνική και επιχειρησιακή της ραχοκοκαλιά. Και μετά, ήρθε το Χόρνερ-gate. Ο Βρετανός επικεφαλής κατηγορήθηκε για ακατάλληλη, ελεγκτική συμπεριφορά απέναντι σε μια γυναίκα υπάλληλο, κάτι που οδήγησε σε μια μεγάλη εσωτερική έρευνα από τη μητρική εταιρεία της Red Bull, πυροδοτώντας έντονες εικασίες, διαρροές στα μέσα ενημέρωσης και αγώνες εξουσίας εντός της ομάδας πριν τελικά απαλλαγεί από τις κατηγορίες ο ισχυρός άνδρας των «Ταύρων». Ωστόσο, όλη αυτή η αρνητική δημοσιότητα και ο «θόρυβος» γύρω από το όνομα του Χόρνερ οδήγησε τη διοίκηση της Red Bull να τερματίσει τη συνεργασία της με τον επί 20ετιας μαέστρο της λίγους μήνες αργότερα.

Στη «σύνταξη» ο μέντορας του Φερστάπεν

Η αποχώρηση του Χέλμουτ Μάρκο στο τέλος του 2025 αποτέλεσε το πιο ισχυρό πλήγμα στην ψυχολογία των μελών της Red Bull, καθώς το Μίλτον Κέινς έχασε τον άνθρωπο που ανακάλυψε και θωράκισε τον Μαξ Φερστάπεν απέναντι σε κάθε εσωτερική πρόκληση. Ο Αυστριακός σύμβουλος, ο οποίος αποτελούσε τον τελευταίο συνδετικό κρίκο με την κληρονομιά του Μάτεσιτς, δεν άντεξε τις νέες ισορροπίες δυνάμεων και επέλεξε την απόσυρση, αφήνοντας έρμαιο των περιστάσεων τον Ολλανδό τετράκις παγκόσμιο πρωταθλητή. Η φυγή του Μάρκο σφράγισε το τέλος του προγράμματος νέων οδηγών όπως το ξέραμε και επιβεβαίωσε ότι η Red Bull δεν είναι πλέον η ομάδα που χτίστηκε γύρω από το όραμα της αυστριακής πλευράς, αλλά ένας οργανισμός που αναζητά μια νέα, άγνωστη ταυτότητα.

Ο αποδιοπομπαίος τράγος του ’26

Όπως είναι λογικό, η αγωνιστική κατρακύλα ήταν η φυσική συνέπεια της διοικητικής αναρχίας. Η RB22 αποδείχθηκε ένα μονοθέσιο κατώτερο των προσδοκιών, με τον τεχνικό διευθυντή Πιέρ Ουασέ να πληρώνει το «μάρμαρο» της αποτυχίας με την απόλυσή του. Η ομάδα που κάποτε παρέδιδε μαθήματα στρατηγικής και εξέλιξης, βρέθηκε να αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψει το κενό ηγεσίας που ξεκίνησε από τα υψηλά κλιμάκια της ιδιοκτησίας.

Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

Το τελικό χτύπημα, ωστόσο, ήρθε με την ανακοίνωση της λήξης της συνεργασίας του Τζιανπιέρο Λαμπάζι. Για τον Φερστάπεν, ο Λαμπάζι δεν ήταν απλώς ένας μηχανικός, αλλά η σταθερά του και η φωνή που εμπιστευόταν τυφλά μέσα στο χάος των τελευταίων ετών. Με την αποστασιοποίηση του Μάρκο, την επικείμενη απομάκρυνση του Λαμπάζι και την ανταγωνιστική ανικανότητα της RB22, οι πιθανότητες εξόδου του 28χρονου από τη Red Bull δεν είναι πλέον ένα σενάριο, αλλά μια επικείμενη πραγματικότητα. Αν τελικά ο Φερστάπεν περάσει την πόρτα της εξόδου, η Red Bull θα χάσει τον τελευταίο —και ίσως σημαντικότερο— πυλώνα της 20ετούς κυριαρχίας της, κινδυνεύοντας να εδραιωθεί οριστικά στη μετριότητα του midfield.