Η ιστορία της Formula 1 θα μπορούσε να είχε γραφτεί διαφορετικά αν ο αρχιτέκτονας της χρυσής εποχής της Ferrari είχε αποδεχθεί την πρόσκληση να χτίσει το μέλλον της Red Bull. Ο Ζαν Τοντ αποκάλυψε πως ο Ντίτριχ Μάτεσιτς τον προσέγγισε προσωπικά το 2008, προσφέροντάς του τα ηνία των αγωνιστικών δραστηριοτήτων της εταιρείας.

Στο High Performance podcast, ο Τοντ περιέγραψε τις συναντήσεις τους: “Θυμάμαι όταν έφυγα από τη Ferrari, ο Ντίτριχ Μάτεσιτς ήθελε να ενταχθώ στην ομάδα, οπότε ήρθε δύο φορές για γεύμα στο σπίτι μου στο Παρίσι. Η πρόταση ήταν να διευθύνω την ομάδα και τις αγωνιστικές δραστηριότητες της Red Bull. Και είπα όχι επειδή για μένα, αυτό το κεφάλαιο είχε τελειώσει”.

Εξηγώντας το σκεπτικό του, πρόσθεσε: “Αποφάσισα το 2008 ότι ήταν καιρός να προσφέρω κάτι πίσω. Διηύθυνα μια εμβληματική μάρκα με επιτυχία. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, δεν θα μπορούσα να τα πάω καλύτερα και ήθελα να κάνω άλλα πράγματα. Ήταν ένα μέρος της ζωής μου, και εξακολουθεί να είναι το μέρος της ζωής μου όπου θέλω να ανταποδώσω”.

Η άρνηση του Τοντ δείχνει μια σπάνια πειθαρχία, καθώς αναγνωρίζει πως η κορυφή με τη Ferrari και τον Μίκαελ Σουμάχερ ήταν το προσωπικό του «peak» και πως οποιαδήποτε άλλη ενασχόληση με τη διαχείριση ομάδας θα ήταν απλώς μια επανάληψη. Παραμένει ωστόσο το ερώτημα για το τι θα μπορούσε να καταφέρει ο άνθρωπος που οργάνωσε την απόλυτη κυριαρχία της Scuderia, έχοντας στη διάθεσή του τους ανεξάντλητους πόρους της Red Bull.

Αντί να επιστρέψει αμέσως στον κόσμο υψηλής πίεσης της διαχείρισης μιας ομάδας Formula 1, ο Τοντ επέλεξε να απομακρυνθεί από τον ανταγωνιστικό κύκλο που είχε ορίσει μεγάλο μέρος της καριέρας του. Το σκεπτικό του εκτεινόταν πέρα από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό, αντανακλώντας μια ευρύτερη προοπτική: “Σε κάποιους κόσμους, όταν υπάρχει ανταγωνιστικότητα και χρήμα, οι άνθρωποι το ξεχνούν αυτό. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να ταξιδεύεις για να βλέπεις τη φτώχεια, να βλέπεις ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη, ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε δημόσια συγκοινωνία, και να προσπαθείς να δώσεις ένα χεράκι βοηθείας”, εξήγησε. “Θα ήταν πολύ αλαζονικό να πούμε ότι αλλάζουμε τον κόσμο, αλλά ακόμα και το να δίνεις λίγο, να βλέπεις τα μάτια των ανθρώπων που έχουν ανάγκη να χαμογελούν, είναι μια νίκη. Είναι μια διαφορετική νίκη, αλλά νομίζω ότι είναι πολύ σημαντική”.