Το απογοητευτικό Grand Prix της Μόντσα δεν δημιούργησε τα προβλήματα της Ferrari, αλλά τα συγκέντρωσε όλα μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Αγωνιστική υστέρηση απέναντι στη Mercedes, χαμένοι βαθμοί, ένταση μεταξύ Λιούις Χάμιλτον και Σαρλ Λεκλέρ και ερωτήματα για τη διαχείρισή τους επαναφέρουν μία μεγαλύτερη συζήτηση: αν το Μαρανέλο χρειάζεται πλέον κάτι περισσότερο από επιμέρους διορθώσεις.

Η εικόνα είναι δύσκολο να αγνοηθεί.

Η Ferrari έφτασε στην έδρα της με τον Χάμιλτον ακόμη μέσα στη μάχη του πρωταθλήματος και τον Αντρέα Κίμι Αντονέλι να ξεκινά 19ος. Λίγες ώρες αργότερα, ο Ιταλός είχε κερδίσει, η Mercedes είχε κάνει το 1-2, ο Λεκλέρ είχε εγκαταλείψει και ο Χάμιλτον είχε περιοριστεί στην έκτη θέση.

Το χειρότερο για τη Ferrari είναι ότι η Μόντσα δεν αποκάλυψε μόνο έλλειμμα ταχύτητας.

Αποκάλυψε ξανά έλλειμμα εκτέλεσης και ξεκάθαρων αποφάσεων.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο Χάμιλτον και Λεκλέρ

Η μεταξύ τους μάχη στις πρώτες στροφές κόστισε άμεσα θέσεις στον Χάμιλτον, ενώ μετά τον αγώνα ο Βασέρ παραδέχθηκε ότι μία τέτοια κατάσταση «δεν είναι αποδεκτή» και ότι θα έπρεπε να συζητηθεί εσωτερικά.

Δεν ήταν όμως ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Ήδη από το Ζάντβορτ είχε απαιτηθεί εκτενής συζήτηση ανάμεσα στους δύο οδηγούς και τον Βασέρ για τις στρατηγικές αποφάσεις της ομάδας. Ο ίδιος ο Γάλλος είχε αναγνωρίσει πριν από τη Μόντσα ότι η εκτέλεση της Ferrari στα τελευταία Grand Prix «είχε αφήσει πολλά περιθώρια βελτίωσης».

Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα.

Ο Χάμιλτον ζητά μεγαλύτερη σαφήνεια στη διαχείριση των δύο οδηγών. Ο Λεκλέρ έχει κάθε λόγο να μη δεχθεί έναν δευτερεύοντα ρόλο. Και η Ferrari προσπαθεί να διατηρήσει αυτή την ισορροπία ενώ παράλληλα κυνηγά μία Mercedes που λειτουργεί αυτή τη στιγμή με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.

Τι θα άλλαζε πραγματικά ο Χόρνερ

Γι’ αυτό η περίπτωση του Κρίστιαν Χόρνερ έχει ενδιαφέρον, όχι επειδή γνωρίζουμε ότι η Ferrari σχεδιάζει να αντικαταστήσει τον Βασέρ, αλλά επειδή αντιπροσωπεύει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο διοίκησης.

Το βασικό χαρακτηριστικό της Red Bull στα χρόνια της επιτυχίας της δεν ήταν μόνο ότι διέθετε γρήγορα μονοθέσια. Υπήρχε σαφής αγωνιστική κατεύθυνση και, όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν, ξεκάθαρη ιεραρχία.

Αυτό είναι κάτι που η Ferrari θα πρέπει αργά ή γρήγορα να αποφασίσει και για τον Χάμιλτον με τον Λεκλέρ.

Όχι απαραίτητα επιλέγοντας από τώρα Νο1 οδηγό, αλλά καθορίζοντας πού τελειώνει η ελευθερία της μεταξύ τους μάχης όταν αρχίζει να επηρεάζει το αποτέλεσμα της ομάδας.

Η Ferrari χρειάζεται αποφάσεις, όχι άλλη μία επανεκκίνηση

Η εύκολη απάντηση σε κάθε αποτυχία της Ferrari είναι η αλλαγή επικεφαλής. Η ιστορία των τελευταίων ετών δείχνει όμως ότι οι συνεχείς αλλαγές προσώπων δεν λύνουν από μόνες τους βαθύτερα προβλήματα λειτουργίας.

Γι’ αυτό και η αντικατάσταση του Βασέρ με τον Χόρνερ δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως κάποια μαγική λύση.

Το ερώτημα είναι διαφορετικό: μπορεί ο Βασέρ να επιβάλει στη σημερινή Ferrari την αποφασιστικότητα που χρειάζεται πριν η ομάδα θεωρήσει απαραίτητη μία ακόμη αλλαγή ηγεσίας;

Η Μόντσα έδειξε ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην απόδοση της SF-26, αλλά αφορά επίσης την εκτέλεση και τη διαχείριση κρίσιμων αγωνιστικών καταστάσεων.

Ο Χόρνερ έχει νόημα ως πιθανή λύση μόνο εφόσον η Ferrari καταλήξει ότι χρειάζεται συνολική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο παίρνονται οι αποφάσεις στο Μαρανέλο. Μέχρι τότε, ο Βασέρ έχει την ευθύνη να αποδείξει στους τελευταίους δέκα αγώνες ότι μπορεί να επιβάλει ξεκάθαρους κανόνες μεταξύ Χάμιλτον και Λεκλέρ, να βελτιώσει την εκτέλεση των αγωνιστικών Σαββατοκύριακων και να μετατρέψει την ταχύτητα της SF-26 σε αποτελέσματα. Αν αυτά δεν συμβούν, τότε η συζήτηση για τον Χόρνερ δεν θα αφορά πλέον απλώς ένα μεγάλο όνομα που είναι διαθέσιμο, αλλά το αν η Ferrari χρειάζεται διαφορετική ηγεσία για το 2027.

Γιώργος Καλτσάς

Ο Γιώργος Καλτσάς καταγράφει όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις πίστες της Formula 1, παρακολουθώντας στενά τις τελευταίες εξελίξεις και το παρασκήνιο του paddock.